Ben nu de tweede dag in Wenen voor een 3-daags congres over e-learning op de universiteit van Wenen. Een werkelijk schitterend gebouw. Ik kan me voorstellen dat studenten hier graag komen. Vooral de binnenhof is prachtig, zeker met het mooie weer dat we nu in Wenen beleven. De stad bruist en de mensen zijn er vriendelijk. Overigens wordt het straatbeeld, net als in Amsterdam, Parijs, of welke stad dan ook in Europa, gekleurd door een veelheid aan nationaliteiten. Het openbaar vervoer is prima geregeld met tram en metro dus je kunt alles makkelijk bereiken. Vanavond is er een ontvangst in het Rathaus. De buitenkant daarvan ziet er prachtig uit dus dat beloofd wat.

Iedere eerste maandag van september is er weer de jaarlijkse Paardenmarkt in Elst. Het lijkt iets minder druk dan voorgaande jaren maar kenners verzekerden mij dat de handel goed was. Het is de derde grootste paardenmarkt van Nederland.

De PKN in Huissen zamelt de komende twee jaar geld in voor het NOVA Kookpottenproject in Zuid-Afrika. Op zondag 6 september werd het startsein gegeven voor deze actie met een kennisquiz over Zuid-Afrika tijdens de startzondag in Huissen.

Zaterdag hadden we de jaarlijkse dag met mijn Bruurkes en Zuskes, de “Bruskesdag”. Met onder andere een bezoekje aan de kasteeltuin van Hemmen.

Afgelopen weekend waren Sip en ik in Normandie. We bezochen er een drietal prachtige kathedralen, Arras, Amiens en Rouen. In de laatste kathedraal is de trap naar de biblotheek heel bijzonder. Die bibliotheek was niet open. Jammer, die had ik wel willen zien. Dit filmpje is gemaakt met mijn nieuwe Iphone. Het is niet de kwaliteit die ik gewend ben met een echte videocamera maar geeft wel een aardige indruk.

Ik dacht even dat ik in een science fiction film terecht gekomen was. We waren aan het fietsen bij Nieuw-Bergen (aan de Maas in Limburg) toen we ineens om de bocht mannen in witte pakken bezig zagen in het veld. Toen we dichterbij kwamen zagen we dat het imkers waren. Zo had ik ze nog nooit gezien.

Deze week pendel ik ieder dag op en neer naar Utrecht om het grootste Europese koorfestival bij te wonen; Europa Cantat. Workshops voor dirigenten, voor zangers en veel concerten. Daarnaast is Utrecht ook een heerlijk stad om doorheen te dwalen. Kleine straatjes en pleintjes en overal kom je dan mensen tegen met een groen tasje of een groen keycord van Europa Cantat.  Het was ook leuk om allerlei bekenden van voorgaande festivals te ontmoeten, zowel dirigenten als organisatoren. Morgen is alweer de laatste dag.

Traditioneel stonden we vandaag met onze Rotaryclub tussen Elst en Valburg om wandelende Rotarians en wandelaars van andere serviceclubs welkom te heten. De meeste leden van de club komen dan ontbjiten en naar de wandelaars kijken. Ik was er om foto’s te maken van alle gasten. Die foto’s kunnen ze volgend jaar weer afhalen. Maatje Filip liep met zijn zwager Martijn. Filip had wat last van zijn hiel maar verder ging het goed. Ik hoop dat het de rest van de dagen ook goed gaat. Hier zitten Filip en Martijn koffie te drinken in onze tent.

Kari Ala-Pöllänen was tot vorig jaar dirigent van het befaamde Tapiola Choir uit Finland, een koor dat successen behaalde over de hele wereld. Vanmorgen gaf Kari een workshop over repetitie technieken. Hij deed dat vanuit zijn praktijk als dirigent van kinderkoren maar je kunt er natuurlijk ook wat mee als je andere koren dirigeert. Hij gaf toe dat hij eigenlijk liever zingt dan spreekt en dat was ook wel te merken. Toch had hij hele nuttige tips, vooral hoe je de zangers gedurende de hele repetitie actief houdt en motiveert. Ik deed nog een workshop over leidinggeven aan je koor en een leessessie met Zweedse koormuziek. Als je dan na een hele morgen binnen weer de zon in stapt dan merk je meteen dat de hele binnenstad van Utrecht de festivalsfeer te pakken heeft. En natuurlijk is de binnenstad van Utrecht ook gewoon leuk om door te wandelen als de zon schijnt.
Ik was nog nooit in de Nicolaikerk geweest. Prachtige kerk met een heel fraai orgel. Daar hoorde in een Israelisch gemengd koor en een uitermate fraai  Tjechisch meisjeskoor. Fraai in meer opzichten (als u begrijpt wat ik bedoel). Het was weer een boeiende festivaldag.

Het festival Eurpoa Cantat heeft eigenlijk alles wat een koorliefhebber zich kan wensen. Je kunt helemaal uit je dak gaan met de opzwepende en ritmische klanken van Caraibische muziek en even later loop je een 16e eeuwse kerk binnen en geniet je van een Bachcantate. Dat is wat mij tenminste vandaag overkwam. Tussen de buien door probeerde ik droog van de ene locatie naar de andere te komen en ondanks het mindere weer blijft die onweerstaanbare festivalsfeer, die ik zo goed ken, overeind. Overal zie je groepjes mensen die meedoen aan het festival. Ze zijn gemakkelijk te herkennen want de meesten dragen hun gifgroene festivaltasje op de rug. Anderen dragen hun badge aan een sleutelhanger met dezelfde kleur. Je ontmoet ze meteen als je Utrecht binnenkomt en je ziet ze nog steeds, bijvoorbeeld in dezelfde trein als ik, als je weer naar huis gaat. Hoogtepunt van de dag was voor mij het optreden van de Ulmer Spatzen onder leiding van Hans de Gilde.  Een Duits meisjeskoor dat met gemak in vele talen zong en dan ook nog bloed en bloedzuiver. Dat maak je niet vaak mee.  Ok, ik had wat moeite met Bach’s “Wir eilen mit schwachen, doch emsigen Schritten”, uit Cantate 78. Een heerlijk stuk dat vaker wordt gezongen door meisjeskoren maar de manier waarop de Gilde zijn meisjes de colaraturen liet zingen viel me niet mee,  het stuiterde mij te veel. Maar al het andere moois vergoedde dat ruimschoots. Op bijgaande video zit een klein fragment dat hopenlijk onderstreept wat ik beweer. De middag sloot ik af in de Pieterskerk. Daar vond de uitvoering van Bach’s Cantate 9 plaats en we mochten het slotkoraal meezingen. Leuk was ook de ontmoeting met Eva, vaste hoboiste van de Bachcantaten in de Geertekerk. Zij heeft ook vaak in mijn orkest meegespeeld.